NA PODSTAWIE POWIEŚCI WILLIAMA LANDAYA
W OBRONIE SYNA
Tak. Hej, Joanno.
Nie, nie szkodzi.
Co się dzieje?
Co?
Kiedy?
Laurie.
Kochanie.
Co?
To koniec.
- Co? - Przyznał się.
Patz.
- Nie... - Joanna dzwoniła.
Leonard Patz powiesił się wczoraj w nocy.
Zostawił liścik dla Rifkinów. Przyznanie się do winy.
Policja potwierdziła jego pismo.
Jesteś pewien?
Tak.
Wiem, że to nie wydaje się prawdziwe, ale tak jest.
Joanna wniesie rano o oddalenie sprawy.
O mój...
Byłam taka... Myślałam...
Przestań.
To już nie ma znaczenia.
To koniec.
Jacob.
Obudź się.
Chcemy ci coś powiedzieć.
Idzie Sąd, proszę wstać.
Uwaga.
Przewodniczy sędzia French.
Otwieram posiedzenie. Proszę usiąść.
Panie i panowie przysięgli, o ósmej rano
prokuratora złożyła odstąpienie od dochodzenia roszczenia,
by wycofać zarzuty przeciwko oskarżonemu, Jacobowi Barberowi.
To odpowiedź na ostatnie postępy w sprawie,
o których wkrótce się państwo dowiecie.
Proszę oskarżonego o powstanie.
Na pewno czekasz, by stąd wyjść.
Pozwól, że powiem ci słowa,
które ty i twoja rodzina na pewno chcecie usłyszeć.
Jacobie Barberze, jesteś wolnym człowiekiem.
Jacobie Owenie Barberze, w sprawie aktu oskarżenia 08-44-07,
sąd postanawia umorzyć postępowanie,
a ty możesz wrócić do domu.
Wpłacona kaucja zostanie zwrócona poręczycielowi. Sprawa oddalona.
Przeprowadzimy kontrolę wewnętrzną
i wydamy szczegółowe oświadczenie.
Teraz chcę wyrazić szczere współczucie
dla rodzin Rifkinów i Barberów, że przez to przeszły,
i mam nadzieję, że znajdą ukojenie w tym sprawiedliwym zakończeniu.
Dziękuję. Żadnych pytań.
Bardzo cieszymy się z takiego zakończenia.
Ale jak się domyślacie, ta rodzina wiele przeszła.
Prosimy o uszanowanie ich prywatności
i pozwolenie im na przetrawienie tej gehenny. Bardzo dziękuję.
Jacobie, jak się czujesz?
Świetnie.
Panie Barber, wytoczy pan sprawę prokuraturze?
Pani Barber, tędy!
- Nie wiem, jak ci dziękować. - Proszę cię.
Andy ma rację. Bez ciebie nie dalibyśmy rady.
Najlepsze, co mogłam zrobić, to uzyskać werdykt „niewinny”.
To jest tysiąc razy lepsze.
To jest dowód niewinności.
- Gratuluję, młody człowieku. - Dziękuję.
Wiem, że było ci ciężko.
Myślę, że kiedyś zrozumiesz,
że doświadczyłeś czegoś, czego niewielu ludzi doświadczyło.
Tato?
- Wiem, że to byłeś ty. - Hej!
Wiem, że to byłeś ty! Wiem to!
- Puść mnie! - Jesteś cały?
Co mam z nim zrobić? Trzymać, aż przyjadą gliny?
Nie!
Nie.
Puść go.
Proszę.
Chodź. Wynoś się stąd.
On tego nie zrobił, Dan.
Jesteś cały, mały?
Kim ty jesteś?
Starym znajomym twojego ojca. Prosił, żebym was pilnował.
Gratuluję. Tak przy okazji.
To był twój szczęśliwy dzień, co?
Wsiadajcie do auta.
Zadzwonię później.
Dziękuję.
Wszystko dla Billy’ego.
Przekaż staruszkowi pozdrowienia.
Jesteś wolnym człowiekiem.
Uśmiechnij się, Jacobie.
To pierwsze nagrania rodziny Barberów
podczas powrotu do domu w Newton w Massachusetts
po niespodziewanym zwrocie akcji w sądzie.
Ten proces przyciągnął uwagę wielu ludzi.
Na ich twarzach widać uśmiechy, ale kto mógłby ich winić?
Rodzina Barberów może w końcu spędzić razem czas,
świętując dzisiejszą decyzję sądu.
Wyraźnie pamiętam ten dzień.
Wszystko wydawało się nierzeczywiste.
To była prawda.
Oczywiście.
A co potem?
Życie wróciło do normy?
Nie.
Nie było normy, do której można by wrócić.
Było tylko przed...
i po.
Kochanie, zrobię kawy. Chcesz?
Hej.
Co się dzieje?
Tamtego dnia w sądzie,
gdy Derek przeczytał opowiadanie, byłam pewna.
W pewien sposób nawet odczułam ulgę.
Pomyślałam, że przynajmniej wiem.
Jaka matka pomyślałaby tak o swoim dziecku?
Byłaś w ogromnym stresie. Oboje byliśmy.
To opowiadanie mną też wstrząsnęło. Bardziej niż przyznawałem.
Musisz to sobie odpuścić.
Staram się.
Wiedzieliśmy na pewno, że niczego tu już dla nas nie ma.
Wiedzieliśmy, że chcemy zacząć od początku, ale nie wiedzieliśmy gdzie.
Laurie dostała ofertę pracy w Kolorado.
Była zaintrygowana, ale nie chciała się śpieszyć.
Wiedzieliśmy, że ta historia będzie się za nami ciągnąć...
więc czemu nie zacząć tutaj...
gdzie najmniej nas chciano.
- Dziękujemy. - Zaraz przyjdę.
Zadzwoniła do mnie Claudia Hoffman, by potwierdzić rezerwację.
Czego?
Boże. Zupełnie zapomniałem.
- O czym? - O Meksyku.
Mam wrażenie, jakby to było wieki temu.
Była potwornie zdenerwowana.
Nie wątpię.
Są Święta, więc jeśli chcemy odwołać, to musimy teraz.
Pojedźmy.
Proszę, nie.
Nie róbcie tego.
Hej. Skończ obiad.
Jak się masz?
Jestem ciekawy.
Wiedziałeś, że będziemy musieli odbyć tę rozmowę.
Mogliśmy to zrobić przez telefon, ale...
Nie, to...
Żaden problem.
Miło cię widzieć.
Ciebie też.
Wiem, że nie możemy cofnąć tego, przez co przeszedłeś.
Mam nadzieję, że rozumiesz, w jakiej byłam sytuacji.
Wykonywałaś swoją pracę.
Chcę, żebyś wiedział,
że doceniam to, jak się zachowywałeś podczas tej sprawy.
- Nic nie zrobiłem. - Właśnie.
Mogłeś utrudnić mi życie, ale tego nie zrobiłeś.
Więc dziękuję.
To ostatnie twoje rzeczy.
Miałam ci je wysłać,
ale chyba chciałam opóźnić nieuniknione.
Mógłbyś zostać.
Wziąłbyś to pod uwagę? Powrót?
Nie. Niekoniecznie.
A gdybym powiedziała, że Neal przenosi się do sektora prywatnego.
Nie w tym rzecz.
Nie mogę tego robić.
Nie, gdy byłem po drugiej stronie.
Jesteś pewien?
Tak. Bardzo.
Niech ci będzie.
Musiałam zapytać.
Myślę, że powinnaś namówić Neala do zostania.
To dobry prawnik.
Nabrał kilku złych nawyków, ale może teraz się obudzi.
Tak czy inaczej, będziesz otrzymywał wypłatę,
póki nie zdecydujesz, co robisz,
więc nie śpiesz się z tym.
Nie zamierzam.
W porządku.
- Pozdrowisz ode mnie Laurie? - Oczywiście.
Prawie zapomniałam. Gliniarze zakończyli śledztwo w sprawie Patza.
Myślałem, że już było skończone.
Nie wiem. Nie wszystko się zgadzało.
Jakieś szczegóły. Wiesz, jak to jest.
Sprawa jest zamknięta. Pomyślałam, że zechcesz wiedzieć.
Tak. Dziękuję.
Nie zgrywaj dziś twardziela.
Hej.
Jak poszło z Lynn?
Dobrze. Przesyła pozdrowienia.
Jasne.